CPP FOUNDING CHAIRMAN SAYS: ‘Exploit crisis to incite revolution’

MANILA, Philippines — On the 40th anniversary of the Communist Party of the Philippines, founding chairman Jose Ma. Sison is urging all revolutionary forces in the Philippines to take advantage of the global financial crisis and agitate the people against the government that is being supported by the United States.

“The bankruptcy of the US-instigated policies of neo-liberal
globalization and war on terror has resulted in an unprecedented rapid worsening of the crisis of the world capitalist system and the Philippine ruling system. The crisis conditions inflict terrible suffering on the people but also incite them to wage revolutionary struggle,” he said in an e-mail to media from his chosen home of exile in Utrecht, The Netherlands.

“They are therefore favorable for the rapid growth and advance of the Communist Party of the Philippines and other organized revolutionary forces of the Filipino people,” he added.

Sison, who has been in exile for more than 20 years since his release from imprisonment after the fall of the Marcos dictatorship, said the CPP could maximize its growth during this time of crisis.

“The CPP has a sound organization of cadres and members. This can be the basis for a well-planned accelerated growth of the CPP organization. Tens of thousands of cadres and hundreds of thousands of members are needed for a new great leap in the advance of the Philippine revolution. There are gigantic tasks ahead for the CPP,” he said.

At the same time, Sison admitted the party’s “unstable and temporary alliance with certain reactionaries against the worst of the reactionaries who are narrowed down as the enemy.”

Calling the NPA “the largest revolutionary army since the Philippine revolution of 1896,” Sison said its “thousands of battle-tested Red fighters with political-military education and training” might be used for this expansion.

He said the CPP-led forces of the New People’s Army “move freely in at least 80 percent of Philippine territory” and has “more than a hundred guerrilla fronts covering large portions of 70 provinces and 800 municipalities.”

The CPP was founded in 1969, and has built and led the NPA. The number of armed communist rebels peaked during the regime of the late President Ferdinand Marcos, and has been going down since, suffering severe losses after an ideological and political split within the party.

Sison, who is facing charges before Dutch courts for conspiring to assassinate his former comrades — Romulo Kintanar and Arturo Tabara — from his home in The Netherlands, has said that he has not had operational control of the CPP-NPA for a long time.

In peace talks with the government, his official title is consultant to the panel of the National Democratic Front.

The government and CPP have separately called for a ceasefire during the holidays; it has not been breached so far.

The 40th anniversary of the CPP marks the 40 years of insurgency being waged by one of the few remaining communist movements in the world.

By Veronica Uy INQUIRER.net

The case of 2 ‘missing’ girls

MANILA, Philippines—Since the Supreme Court adopted over a year ago extraordinary measures to curb human rights abuses, the Armed Forces of the Philippines has been on the defensive, receiving a barrage of complaints in connection with extrajudicial executions and disappearances.

But in a little publicized case in February, the AFP’s Civil Military Operations (CMO) found itself in an unusual court battle: Helping parents secure information from leftist groups about two missing teenage girls who they believed had joined the New People’s Army (NPA).

The parents of Khristine Calido and Marissa Espedido sought a writ of amparo, from the Spanish amparar—to protect—adopted by the high tribunal from a successful judicial procedure in Guatemala to combat military abuses in the midst of a rash in political killings and kidnappings of activists.

This time, the respondents were leftist groups that, the parents averred, had recruited Calido and Espedido to pave the way for their membership in the NPA.

The girls were barely 18 years old when they left their homes and abandoned their studies, says Col. Buenaventura Pascual, CMO head.

“Filing the writ of amparo was the only solution so that those who knew where the girls were would be compelled to produce them in court,” Pascual says.

The case was lodged in the Regional Trial Court in Antipolo City against leaders of the Kabataan party-list group, Bayan Muna and individuals who included youth leaders accompanying Khristine and Marissa when their parents last saw them before they went missing.

The groups vehemently denied that they were responsible for the girls’ disappearance.

Volunteer educator

One respondent claimed Khristine gave “volunteer education to tribal folks and farmers” in Tanay, Rizal, on Dec. 26, 2007, but that she had never been seen after that.

Pascual says the court case uncovered the lives led by the girls since they joined the leftist youth organization Anakbayan while attending a national high school where they were both enrolled.

Searching among the girls’ belongings, their parents discovered their diaries where they detailed their activities that included joining lightning rallies, “MOBs” or mobilizations, and campaigning for Bayan Muna in last year’s midterm elections.

Khristine wrote that she became a member of the “UG,” or underground group, Kabataang Makabayan in 2006 as “Ka Liway.” Her mother Elizabeth also found several Anakbayan application forms that had been filled out by students as young as 14 years old.

Marissa’s parents presented a letter where, in poetic language Filipino activists are known to use, she lamented how her father worked hard for a measly salary while his employer continued to get rich.

Signing as “Ka Malaya,” Marissa, also a member of Bayan Muna, told her parents that it was better to die fighting than not doing anything for one’s country.

Recruitment process

Pascual, who provided the Philippine Daily Inquirer copies of the court documents, says the story of Khristine and Marissa shows “the process how young people are recruited by these organizations to eventually join the Communist Party of the Philippines (CPP) and NPA.”

He says the seemingly benign school organizations designed for students to gain friends and be part of community services would eventually turn into a “training” ground “to test them how far they will go.”

The girls disappeared intermittently, for spells as long as a month, Pascual says.

He says the leftist recruiters appear to have a preference for young women who are “a bit more emotional,” those who come from broken families, or those whose parents are working overseas.

He says he learned of the missing girls at a high school forum when a teacher asked for help to track down her goddaughter Khristine, a sociology student at Polytechnic University of the Philippines (PUP).

Marissa went missing about the same time Khristine disappeared, Pascual recalls PUP officials telling him.

Infiltration

“They were perplexed. They did not realize how deep the CPP-NPA had infiltrated the youth organizations,” Pascual says.

He says the petition for the writ of amparo was subsequently dropped after the two girls showed up shortly after their 18th birthday.

In court, both girls chose to remain with their peers and in the unnamed place that they came from instead of going with their parents, Pascual says.

But when Marissa resumed her communication with her parents, it paved the way for reconciliation and a happy ending.

Pascual says that while Marissa’s family was poor, it was the strong bond with each other that ultimately brought her back home.

Khristine, however, has yet to return. She showed up in court with a pastor of the United Methodist Church and told her mother, an overseas Filipino worker, that she did not want to go home. She was placed under the pastor’s custody, and the judge approved the visitation rights of her mother.

“The first two visits went well. But on the third visit, Khristine was again missing. The last information we have on her was that she is already an NPA in the Quezon area,” Pascual says.

By Nikko Dizon Philippine Daily Inquirer

RED REVOLUTION AT 40 Campuses source of CPP ‘quality cadres’

MANILA, Philippines—Since Jose Maria Sison launched his Maoist rebellion four decades ago, schools and universities have provided him with idealistic revolutionaries ready to die for his cause.

They still do.

Lightning rallies, mutilated posters of President Macapagal-Arroyo and missing students are telltale signs, according to the Armed Forces of the Philippines.

In response to the continuing proselytizing, the military has mounted a counteroffensive on campuses against the Communist Party of the Philippines (CPP) and its armed wing, the New People’s Army (NPA).

In August, four members of a student leftist organization at Polytechnic University of the Philippines (PUP) were haled to court for drawing a moustache on an Arroyo poster and destroying announcements of military activities.

The four, including the president of the leftist League of Filipino Students (LFS), were charged with malicious mischief.

Denouncing military “infiltration” of their campus, the students went to the Commission on Human Rights and accused the AFP of baseless “red-baiting.”

The campaign in PUP by the AFP’s Civil Military Operations (CMO) is part of a drive aimed at cutting support and foiling recruitment activities by the CPP in the so-called “white areas” in Metro Manila and other urban centers.

Col. Buenaventura Pascual, CMO chief, says that a PUP student identified as Diana Publico, who was reported as missing since restiveness hit the campus in recent months, may have actually gone underground.

Cradle of youth activism

Before Sison founded the CPP on Dec. 26, 1968, he was the leader of Kabataang Makabayan (Patriotic Youth).

KM leaders had turned the University of the Philippines into a hotbed of student activism in the 1960s. Its protests in Manila in the years before President Ferdinand Marcos declared martial law usually ended in bloody confrontations with riot police.

Upon the declaration of martial law, many KM activists went to the hills, mostly comprising the cream of the crop of the country’s elite universities.

Army Lt. Col. Leopoldo Galon Jr., 7th Civil Relations Group commander, says the CPP’s armed struggle still relied on universities in Metro Manila for “quality cadres.”

“What we are against is the armed struggle that lured away activists from their activism,” Galon says.

“The school is their training ground. Students and activists join rallies, cultural presentations and carry out ‘pinta-dikit’ operation (vandalism),” Pascual says.

“They have a big impact among farmers and youth in the countryside when they apply all these things in the province,” he adds.

University Belt

But House Deputy Minority Leader and Bayan Muna Rep. Satur Ocampo says students joining the armed struggle is a “natural consequence” of grasping the realities of Philippine society.

“There is no question that some youth from colleges and universities have joined the NPA,” Ocampo says.

“But whatever actions the AFP does, either openly or overtly, in schools may not succeed in stopping the underground movement unless the government addresses its problems,” he points out.

The vigorous recruitment that once transpired in the University of the Philippines has now shifted to the state-owned schools in the “University Belt”—with PUP having the the “strongest” underground structure, Pascual observes.

PUP is home to at least 18 leftist organizations, including Anakbayan, Bayan Muna and the LFS, he points out.

“We found out that our list of those killed in and recovered from encounters with the NPA are mostly students from the PUP who became political officers of the armed movement,” Pascual says.

The increasing cases ranging from malicious mischief, robbery, grave threats and assault filed against activists in the PUP are also evidence of NPA activities in the school.

ROTC

As a countermeasure, Pascual has strengthened the Reserve Officers Training Corps (ROTC) in the school by stamping out hazing among incoming officers and getting rid of the cadet uniform.

His programs have managed to draw 1,400 freshman students into the ROTC. But Pascual admits that the number is small compared to the more than 8,000 other students who remain exposed to the leftist organizations.

Since 2006, the CMO has been holding dialogues—“campus tours”—with roughly 40,000 students from state-owned universities and city colleges in Metro Manila, warning them of “deceptive” recruitment strategies of the NPA.

“The Left is 90-percent propaganda and 10-percent armed struggle, while the AFP is 10-percent propaganda and 90-percent force,” he says.

“This time, the AFP wants to fight its enemy not with guns, but with words.”

The CMO’s “awareness drives” often take up half a day, where “rebel returnees” share their experiences to the young students.

The military campaign in schools coincidentally was initiated amid a surge in extrajudicial executions and disappearances that has drawn expressions of concern here and abroad.

Leftist inroads

The human rights group Karapatan says that since Ms Arroyo became president in 2001, political killings have reached more than 900. The Inquirer count is about 300.

“I think the government feels gravely threatened by the left in general, in particular its dramatic gains in the electoral parliamentary arena,” says Rep. Teddy Casiño of the leftist party-list group Bayan Muna.

“Thus, they have adjusted the counterinsurgency program to target even activists engaged in the legal struggle, resulting in the systematic and widespread extrajudicial killings, enforced disappearances and other human rights atrocities,” Casiño says.

Ms Arroyo has directed the military to eliminate the communist insurgency before her term expires in 2010.

Activists say part of the military response is to silence student and youth leaders and neutralize CPP activities on campuses.

With a report from Nikko Dizon

 By Jocelyn Uy Philippine Daily Inquirer

Rebellion against US imperialism

 MANILA, Philippines—The Communist Party of the Philippines (CPP) was established by trade union leader Crisanto Evangelista in November 1930. Leaders and members came mostly from workers’ ranks.

The Commonwealth government legalized the party in 1937. The next year, it merged with the Socialist Party of the Philippines (SPP), which was formed in 1932.

Following the outbreak of World War II in 1942, the CPP-SPP movement suffered a crisis in leadership when the Japanese invaders captured and executed its principal leaders.

On Dec. 26, 1968, English professor Jose Maria Sison reestablished the CPP to “rectify errors” committed by the previous leadership of the Lava brothers Jose and Jesus.

In March 1969, the CPP formed the New People’s Army (NPA) as its armed wing with Bernabe Buscayno (alias Kumander Dante) at its helm.

The CPP advocated a “national democratic revolution against US imperialism, feudalism and bureaucrat capitalism” and adhered to Marxist-Leninist-Maoist principles.

With armed struggle as the main form of revolutionary struggle, the strategic line called for encircling the cities from the countryside over a protracted period.

The revolution aims to rid “the nation of US domination, particularly in the political, economic, military and cultural” arenas, as well as to “free the peasant masses and the entire people from feudal and semi-feudal conditions.”

The party regarded itself as “the genuine continuation of the Communist Party established in 1930.”

With only a few scores of members to begin with, the CPP rapidly grew after President Ferdinand Marcos declared martial law in 1972.

The NPA started with only 60 fighters armed with nine automatic rifles and 26 single-shot rifles and handguns in the second district of Tarlac, which then had a peasant base of about 80,000.

Armed strength

Accumulation of weapons became possible through tactical offensives. By the organization’s own estimates on its 20th anniversary, during their first year (1969-1970), the NPA was able to accumulate some 200 rifles.

By 1977, the NPA had about 1,000 rifles and a mass base of a million people in both urban and rural areas.

Tactical offensives became frequent and widespread on Samar island by 1979 and in Mindanao by 1981.

By 1983, the NPA had accumulated almost 5,000 high-powered rifles. By 1988, the number of high-powered rifles in NPA possession was around 10,000, and NPA units operated in at least 60 guerilla fronts in 12,000 villages—or significant portions of 800 municipalities and 63 provinces in the country.

Estimates from the military put the NPA strength at over 5,000 as of last year.

While this was still a notable increase compared to about four decades ago, these numbers are considerably less, compared to the 1980s, when the NPA membership peaked at more than 25,000, still according to military estimates.

Witch-hunts

In the 1980s, the CPP launched campaigns to identify and arrest suspected military spies or “deep-penetration agents” in its ranks, which resulted in the imprisonment, torture and killings of scores of cadres by their comrades.

The Cadena de Amor campaign in 1982, for instance, claimed the lives of 32 people in the Quezon-Bicol zone. The Takip Silim campaign three years later, though confined to a district in southern Quezon, left some 30 people dead.

The Kampanyang Ahos in Mindanao in 1985 to 1986, described by Sison as the “very worst of the bloody witch-hunts,” resulted in the deaths of from 400 to slightly over a thousand people.

Operation Missing Link in Southern Tagalog, implemented in 1988, killed over 60 people.

Sison partly attributed the purges to an “erroneous” line of thought among some party leaders who “espoused quick victory at the expense of painstaking mass work and solid organizing.”

Party splinters

The CPP founder’s attacks on the leaders supposedly espousing “insurrectionist” lines of thought led to the party’s breakup into the “rejectionist” (RJ) and “reaffirmist” (RA) factions in 1992.

The reaffirmists stayed with Sison’s group while the rejectionists broke away.

In August 2002, the CPP and the NPA were designated as “foreign terrorist organizations” by the United States in a move described as an important step in the US “continuing efforts to combat global terrorism.” The European Union followed suit in November.
Under Philippine laws, the CPP is a legal organization.

In 1992, Republic Act No. 7636 repealed the old Anti-Subversion Law (RA 1700), which was enacted in 1957 at the height of the communist insurgency in the country. RA 1700 punished membership in the CPP and any organization with the same purpose.

Peace talks

The Philippines’ failure to lift the terrorist tags has been partly blamed for the interruption of peace talks between the government and the National Democratic Front—the umbrella organization for communist groups and their allies—in 2004 and is until now considered an impediment in the peace negotiations.

Peace talks have been held “on and off” since they formally began in Belgium in June 1995.

By Kate V. Pedroso
Philippine Daily Inquirer

Red revolution at 40 (Sison now croons to keep cause alive)

(First of two parts)

MANILA, Philippines—Founded 40 years ago Friday, the Communist Party of the Philippines (CPP) is “grasping at straws,” its guerrillas resorting to banned land mines, its self-exiled leader reduced to crooning patriotic songs on YouTube to stoke the flames of his revolution.

“Their activities have an extricable link to moneymaking activities,” Defense Secretary Gilberto Teodoro Jr. says in an interview with the Philippine Daily Inquirer. “Some of them are merely using ostensible ideologies as a cover for syndicated criminal activities.”

President Gloria Macapagal-Arroyo has directed the Armed Forces of the Philippines to eliminate the insurgency by the end of her term in mid-2010.

By military accounts, the troops are on track to meet the objective in their campaign against the CPP’s armed wing, the New People’s Army (NPA).

“The CPP-NPA movement is still the number one threat to the security of the state as they have not given up the goal of overthrowing the government through violent means,” says Lt. Gen. Cardozo Luna, AFP vice chief of staff.

“But by 2010, they should not be a national security problem anymore. They will just become a common police problem,” Luna says.

Adds Teodoro: “This is one way of addressing the insurgency because it shows that our eyes are open—that those who are sincerely advocating a justifiable cause will be treated differently from those who are merely using rebellion as a cover.”

Even now, soldiers deployed in “red zones” are encouraged to treat areas of conflict as crime scenes and recover evidence to prosecute in regular criminal courts malefactors hiding behind the cloak of rebellion.

“That should be examined,” Teodoro says. “Rebellion is a softer crime than component criminal acts.”

The defense chief refers specifically to the torching of telecommunication sites, extortion, kidnapping and the mounting use of antipersonnel mines.

The planting of land mines has maimed millions of civilians, including women and children, caught in recent conflicts from Cambodia to Mozambique. The device has been banned under the Geneva conventions.

English teacher launches party

English professor Jose Maria Sison founded the CPP on Dec. 26, 1968, in the aftermath of the Sino-Soviet split, breaking away with the socialist orientation of the much older Partido Komunista ng Pilipinas and aligning himself with Maoist dogma and tactics.

The NPA was established three months later. From around 60 recruits, the force grew to some 25,000-strong during the martial law regime of Ferdinand Marcos. Officials say NPA regulars as of last year number around 5,000.

Whether Sison was solely responsible for the rise and fall of the CPP’s fortunes remained unclear.

Sison was captured in 1977, tortured and imprisoned. He was freed after the peaceful People Power Revolution in 1986 that ousted Marcos and installed Corazon Aquino to the presidency.

While on a lecture tour overseas, his passport was canceled in 1988, and Sison sought political asylum in The Netherlands.

While he was away, the world turned many times over.

At home, an internal party witch-hunt resulted in mass executions of dissident commanders and cadres and roiled the communist movement.

Abroad, the Berlin Wall crumbled and the Soviet Union disintegrated. China embraced open-market capitalism. Dotcoms bubbled, turned the planet into one global village and burst.

Many disgruntled Filipinos, unable to find opportunities at home, went overseas instead of heading for the hills.

One political science professor says those attracted to the OFW phenomenon fit the persona of the adventurous, if romantic, potential recruits of the CPP revolutionaries, except that now they’d rather go abroad.

‘Passé figure’

In the wake of 9/11, Sison was placed on the US list of terrorists.

Teodoro, 44, describes the bespectacled CPP leader, scion of a landed Ilocano gentry, as a “passé figure.”

Sison is no Fidel Castro, in the view of commentators, who with scores of rebels overthrew the Fulgencio Batista dictatorship after a revolution that spanned six years in the 1950s.

But they also point out that Cuba was unlike the Philippines in the 1960s. A leading US think tank then proclaimed that the next economic miracle in Asia after Japan will occur in the Philippines, until Marcos took strongman powers and ruined the country. That Sison’s revolution waged from halfway around the world may be open-ended does not faze keepers of the flame.

Last year, the 69-year-old revolutionary was photographed dancing with sexy siren Ara Mina. His patriotic songs are posted on YouTube, the hugely popular video-sharing website, that has ostensibly become one of his main propaganda vehicles.

Genuine movement

Rep. Teodoro “Teddy” Casiño of the leftist party-list group Bayan Muna scoffs at suggestions that the CPP is on its death throes, or that its guerrillas are nothing more than a gang of bandits and opportunists with very superficial likeness to the Vietcong or Hamas.

“Only a genuine social movement can achieve such longevity and capacity to survive through generations,” he says.

“Those charges have been made by the government ever since I could remember but the fact is the armed movement has persisted,” says Casiño, who was born a month before Sison launched the CPP.

“Rather than ignore or dismiss them, the government should resume peace negotiations with them in earnest,” he says.

Last month, the government announced plans to send a peace panel to Norway for an informal meeting following the collapse of talks in August 2004 with representatives of the CPP and the NPA and their umbrella group, the National Democratic Front.

“Peace as an ideal where several people disavow any resort to violence doesn’t happen sometimes in the real world,” Teodoro warily points out. “It must be within the context of enforcement of the law.”

Army role to go on

Throwing more money into national defense and security is also essential to wage effective anti-insurgency measures, he says.

The defense department is spending a meager 6 percent of the country’s GDP, he says, or P50 billion, of which P10 billion is earmarked for gasoline, bullets and weapons to sustain operations, including disaster response.

But, as he puts it, the fault does not fall on the government but on the poor awareness level of Filipinos “as to how much importance they place on security.”

Despite the seemingly weakening force of the movement, the military could not just yet relegate enforcing the law against communist rebels to the police because of the gravity of the crimes they are committing, according to Teodoro.

“They have weakened in terms of number but as they get smaller they get more desperate,” he adds.

The AFP is particularly keeping a tight watch on Abra, Surigao and Compostela Valley, where violence perpetrated by communist insurgents is described by the military as blatant and nasty.

Status of belligerency

Last month, the commander of the Army’s 11th Special Forces Company of the 3rd Special Forces was abducted by communist rebels after a two-day encounter in Monkayo, Compostela Valley.

Up to now, 1st Lt. Vicente Cammayo is still held captive by the NPA.

Early this month, five soldiers from the Army Personnel Management Center in Fort Bonifacio, Taguig City, who were basically engaged in clerical work, were killed when their vehicle struck a land mine on their way to a military camp in Surigao del Sur.

“Perhaps, they would want us to protest pursuant to the Geneva Conventions to get a status of belligerency,” Teodoro says.

He says the CPP leadership is obviously getting more desperate.

“They are losing straws to clutch on to retain their political advantage in certain areas,” Teodoro says.

“This is a political movement, but we don’t know if the political movement is for the narrow perpetuation in power of its leaders.”

 By Jocelyn Uy
Philippine Daily Inquirer

NATSI

Ang Pambansang Kalagayan ng Pilipinas

1. Nagsisikap itago ng Kanang paksyon ng burgesyang Pilipino sa pangunguna ng paksyong Arroyo ang tunay na kalagayan ng krisis sa pagsasabing “hindi masyadong” maapektohan ang ekonomiya ng Pilipinas sa lumalalang pandaigdigang krisis ng kapitalismo dahil “nanatiling malusog” ang pambansang ekonomiya.

Nakakatawa at nakakaasar ang baluktot na lohikang ito dahil hindi ito kumakatawan sa katotohanan ng pandaigdigang kapitalismo at sa integrasyon ng pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya kundi umaayon lamang sa layunin ng naghaharing paksyong may hawak ng kapangyahrihan na ipagtanggol ang kanyang dominasyon laban sa kanyang mga karibal na naghahangad na patalsikin ito.

Kaya noong kasagsagan ng walang hintong pagtaas ng presyo ng langis at bigas, ang katwiran ng paksyong Arroyo at ng kanyang mga “eksperto” ay hindi mapigilan ang pagtaas ng presyo dahil ito ay isang “pandaigdigang pangyayari na hindi kontrolado ng alinmang pambansang gobyerno”. Ibig sabihin, inutil ang pambansang estado dahil ito ay isang pandaigdigang problema kung saan integrado ang ekonomiya ng bansa.

Sa ganitong linya din nitong huli, nag-aastang “tagapagtanggol” ang estado sa mamamayan ng ginigiit nitong “hindi sapat” ang pagbaba ng presyo ng langis kumpara sa pagbagsak ng presyo sa pandaigding pamilihan. Nagkaroon tuloy ng “taktikal na alyansa” ang Kanan at Kaliwa sa ganitong usapin.

Subalit ng pumutok ang panibagong pandaigdigang krisis nitong Setyembre na pinangunahan ng pinakamakapangyarihang imperyalistang bansa sa mundo, ang Estados Unidos,biglang hindi na ginamit ng estado ang argumentong “integrado ang pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya” kundi “independyente” ang ekonomiya ng Pilipinas at ang “krisis ay nasa EU at Uropa lamang”. Biglang binura ng mga “ekspertong” ekonomista ni Arroyo ang integrasyon ng ekonomiya sa pandaigdigang kapitalismo sa usaping ito.

Dalawang mayor na kasinungalingan ang pinanganladakan ng paksyong Arroyo: (1) nanatiling istable ang kalagayan ng OFWs na isa sa mayor na pinagkukunan nito ng pera, (2) hindi nakasandal ang eksport ng bansa sa Amerika.

Subalit anuman ang paraan ng pagtatago ng rehimen, halatang-halata na nababahala ito at natataranta sa kalagayan ng pambansang ekonomiya dahil sa panibagong krisis ng pandaigdigang dekadenteng kapitalismo.

2. Kung nagkabuhol-buhol ang argumento ng Kanan sa pagsusuri sa krisis at sa solusyon nito, ganun din ang Kaliwa sa pangunguna ng mga maoistang CPP-NPA-NDF.    

Ayon sa Kaliwa pumutok ang krisis dahil “hinayaan” ng estado ang mga pribadong kapitalista sa pagkamal ng tubo at pagsasamantala sa mga manggagawa laluna sa larangan ng ispekulasyon. Samakatuwid, nagkaroon diumano ng krisis dahil walang regulasyon at kontrol ng estado sa pagpapatakbo ng ekonomiya. Ito ang bag-as ng linyang anti-globalisasyon ng Kaliwa.

Ang ganitong linya nila ang dahilan na humantong ang kanilang pagsusuri at solusyon sa krisis gaya ng sa Kanan: “hindi gaanong maapektohan at madaling maalpasan ang epekto kung meron man, kung inuuna ng estado ang pagtatanggol sa sariling pambansang ekonomiya laban sa mga karibal nito”. Sa madaling sabi, kung may regulasyon at kontrol mula sa gobyerno.

Iba-iba man ang radikal na lenggwaheng ginagamit ng iba’t-ibang grupo ng Kaliwa sa pagsusuri sa kasalukuyang krisis, iisa lamang ang kanilang kongklusyon at solusyon: pahigpitin ang kontrol ng estado sa buhay panlipunan ng bansa.

Ang tunay na kalagayang pang-ekonomiya ng Pilipinas

3. Ang ekonomiya ng Pilipinas ay integrado na sa pandaigdigang ekonomiya gaya ng lahat ng mga bansa. Wala ng independyenteng pambansang ekonomiya sa panahon ng imperyalismo. Higit sa lahat, wala na ring patas na kompetisyon sa panahon ng dekadenteng kapitalismo. Ito ang katotohanang nais itago ng mga “reboluyonaryong” organisasyon at partido sa Pilipinas na patuloy na naghahasik ng ilusyon sa masang manggagawa na maari pang maging malaya ang Pilipinas sa kuko ng imperyalismo sa ilalim diumano ng “gobyerno ng bayan” o “gobyerno ng manggagawa”[1] kahit pa nanatiling naghahari ang kapitalismo sa pandaigdigang saklaw.

4. Dahil sa walang solusyon na krisis sa sobrang produksyon ng kapitalismo, lahat ng mga bansa (kabilang na ang Pilipinas at hindi lamang ang malalaking imperyalistang mga bansa gaya ng EU) ay nagpapaligsahan na mapalaki ang kanilang industriyang pang-eksport[2] at mapaliit ang kanilang import. Subalit ang krisis sa sobrang produksyon, pagkasaid ng pandaigdigang merkado at ang kaakibat na tumitinding kompetisyon sa pagitan ng mga pambansang kapital ang nagtulak sa mga kapitalista na maghanap ng mas murang lakas-paggawa sa loob at labas ng kani-kanilang mga bansa.

Hindi lamang pamurahan ng produkto kundi pamurahan ng lakas-paggawa ang resulta ng krisis ng sobrang produksyon. Nagbunga ito ng pagiging pandaigdigan din ng katangian ng paggawa ng produkto. Ang mundo ay naging parang napakalaking pabrika kung saan ang mga departamento ng asembliya ay ang mga bansa kung saan naroon ang murang paggawa.

5. Ang Pilipinas na nabansot ang kapitalistang pag-unlad dahil wala ng kapasidad pa ang pandaigdigang sistema na paunlarin ang mga atrasadong bansa ang isa sa malinaw na ehemplo sa ganitong kalagayan:

 a. Ang pagiging eksporter nito ay nagmula sa pagiging mura ng kanyang lakas-paggawa. Kaya lang, hindi lamang ang Pilipinas ang naghahangad na maging malaking eksporter. Katunayan natalo na ang Pilipinas sa China at Vietnam sa pamurahan ng lakas-paggawa.

Ang malaking produktong pang-eksport ng Pilipinas ay mga “hilaw na materyales” para sa paggawa ng produkto gaya ng electronics at computer chips. Ngunit hindi ito ang pangunahing eksport ng bansa kundi ang murang lakas-paggawa mismo. Katunayan, ang bumubuhay sa ekonomiya ng Pilipinas maliban sa pangungutang ay ang remittances ng mahigit 9 milyong OFWs. Pero hindi lang ang Pilipinas ang ganito ang kalagayan. Maraming mga bansa sa Ikatlong Daigdig gaya ng Bangladesh, Sri Lanka at Aprika ang umaasa din sa eksport ng lakas-paggawa.

b. Importer naman ito sa mga yaring produkto. Kahit bigas ay ini-import ng bansa na dating numero unong eksporter noong 1970s. Ekspresyon lamang ito na ang kapitalismo sa bansa ay bansot at napakahina. Subalit nag-iilusyon ang Kanan at Kaliwa ng burgesya na mapaunlad pa ang kapitalismo sa Pilipinas. Ang paksyong Arroyo ay nagdidiliryo sa pagsasabing magiging industriyalisadong bansa ang Pilipinas gaya ng mga bansa sa Unang Daigdig sa taong 2020. Ang CPP-NPA-NDF naman ay nagkukumahog na maging industriyalisado ang Pilipinas sa pamamagitan ng matagalang digmaang bayan sa kanayunan.  

6. Isang malaking kasinungalingan ang sinasabi ng mga “ekspertong” ekonomista ng rehimeng Arroyo na “hindi gaanong maapektohan” ang pambansang ekonomiya at “malusog” ito kahit pa nasa krisis ang pandaigdigang kapitalismo. Dahil pangunahing umaasa sa eksport ang Pilipinas doon sa malalaking imperyalistang mga bansa, bubulusok ang ekonomiya ng una kung bubulusok ang huli. Ito ang bunga ng integrasyon ng mga pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya na nasa permanenteng krisis na.

Sa totoo lang, wala namang naniniwala sa propaganda ng gobyerno dahil ramdam at naranasan na ito ng masang manggagawa: tanggalan, rotation, temporary shutdown, at higit sa lahat ang pag-uwi ng libu-libong OFWs na tinanggal sa trabaho dahil sa krisis. Kahit ang burges na media ay hindi na ito maitago pa[3].

7.  Ang “malusog” na ekonomiya ng gobyerno ay nakasandal sa utang na hindi na mabayaran[4]. Ang ekonomiya nito ay umaasa sa pangungutang at pagpiga ng buhis sa masang anakpawis. Sa madaling sabi, ang “malusog” na ekonomiya ng kapitalismo sa bansa ay nakatungtong sa naghihikahos na populasyon.

Ang malaking problema ngayon ay hindi na ito makautang pa na kasing dali at kasinglaki noon dahil hindi na rin madaling magpapautang ang mga internasyunal na bangko na lugmok sa krisis. Maliban sa ang mga bangko ang unang tinamaan ng krisis, mas uunahin ng mayayamang mga bansa ang pagsalba sa kani-kanilang nalulunod na mga pambansang kapital[5]. Pangalawa, kung bumabagsak ang eksport ng bansa laluna ang napipintong pag-uwi ng daan-daang libong OFWs, wala ng mapagkukunan ng pera ang estado maliban sa buhis ng naghihikahos na sambayan.

Kaya kung hahambalos na ang mas malakas na unos ng pandaigdigang krisis sa susunod na taon sa bansa, walang kapasidad na mag-bailout ang estado sa mabangkarotang mga kompanya at bangko.

Ang katotohanan: napakahina ng ekonomiya ng bansa at nakasandal pa ito sa marupok na pandaigdigang ekonomiya. Kung tuloy-tuloy na babagsak ang pandaigdigang ekonomiya sa susunod na mga taon, partikular ang China, Japan, USA[6] at kung aabot na ang bagyo ng krisis sa Gitnang Silangan kung saan naroon ang malaking bilang ng OFWs, tiyak guguho ang ekonomiya ng Pilipinas.

May solusyon pa ba ang burgesyang Pilipino sa kalagayang pang-ekonomiya ng bansa?

8. Kung ang Kanan at Kaliwa ng burgesya ang tatanungin, MERON.

a. Mas pahigpitin ng estado ang kontrol sa ekonomiya[7]. Ang Kaliwa ay nanawagan ng direktang kontrol at regulasyon ng estado at “humiwalay” sa kontrol ng makapangyarihang imperyalistang mga bansa gaya ng Amerika. Sa madaling sabi, protekyunismo at nasyunalismo.

Ang linya naman ng Kanan ay mas pamurahin pa ang lakas-paggawa at makipagkompetinsya sa ibang mga bansa sa Ikatlong Daigdig para mas maengganyo ang mga dayuhang kapitalista na dito maglagak ng kapital kaysa mga karibal nito. Kaugnay nito, hangad ng Pilipinas na maengganyo ang mga bansa sa Uropa, China, Japan na maglagak ng dagdag na puhunan sa bansa. Pahiwatig lamang ito na ang burgesyang Pilipino ay nakahandang talikuran ang kanyang pagiging tuta sa Amerika kung may ibang malaking imperyalistang bansa na sa tingin niya karapat-dapat maging bagong amo. Ganun pa man, pagpapahigpit pa rin sa pagkontrol ng estado ang paraan ng Kanan.

Ang mas pursigidong panibagong cha-cha ng rehimeng Arroyo ay nakasentro sa pagbabago ng mga probisyon sa 1987 Konstitusyon para mas katanggap-tanggap sa mga dayuhang kapitalista kumpara sa mga karibal nitong mga bansa na naghahangad din ng dayuhang kapital.

b. Makumbinsi ng uring kapitalista ang manggagawang Pilipino na lalupang magsakripisyo para “makabangon” ang ekonomiya. Ito ay sa pamamagitan ng mas mababang sahod katumbas ng “regular” na trabaho, pagtalima sa rotation work at pagbawas ng oras-trabaho o kaya sa malawakang tanggalan at pagtanggap sa karagdagang buhis na ipapataw ng estado.

k. Panibagong pandaigdigang digmaan para muling hatiin ang mundo.

Ang letra (k) na siyang epektibong solusyon ng burgesya sa kanyang krisis ay malayo pang mangyari dahil hindi pa kumbinsido ang uring manggagawa na magsakripisyo sa digmaan gaya noong WW I at WW II. Subalit, kasing lagim ang nangyayaring mga lokal at pambansang digmaan ngayon kung saan milyun-milyong tao ang namatay o nawalan ng tirahan. Higit sa lahat, kung mangyari ito, tiyak mawawasak na ang mundo.

Ang letra (a) ay hindi solusyon sa krisis ng sobrang produksyon. Bagkus, pinalala lang nito ang sitwasyon. Noong 1930s hanggang 1970s ito na ang pangunahing polisiya ng mga estado sa buong mundo: proteksyunismo at regulasyon ng estado.  Ang resulta, lalong nalugmok sa utang ang mga estado dahil sa pagsalba sa mga bangkarotang kompanyang pag-aari nito.  Nagkaroon ng krisis sa sobrang produksyon dahil wala ng bagong merkado pa na mapagbentahan ng mga yaring produkto at sa katangian mismo ng kapitalismo na anarkiya sa produksyon tulak ng kompetisyon direkta mang kontrolado o hindi ng estado ang mga ekonomiya at industriya.

Dagdag pa, imposible na ang malayang bansa sa panahon ng imperyalismo. Ang imperyalismo ay isang pandaigdigang sistema ng kapitalismo kung saan nasa istorikal na yugto na ito ng kanyang pagbulusok-pababa. Ito ay hindi lamang polisiya ng iilang malalaking bansa kundi ng lahat ng mga bansa kabilang na ang Pilipinas. Ang paglaya ng Pilipinas mula sa imperyalistang Amerika ay pagpasok naman nito sa “praternal” na relasyon sa ibang mga malalaking kapitalistang bansa na karibal ng Amerika.

Dalawang kontradiksyon na nasa kalikasan ng dekadenteng kapitalismo ang dahilan ng krisis sa sobrang produksyon:

– Makatanggap lamang ng sahod ang manggagawa kung makagawa siya ng produkto lampas sa kanyang sweldo o labis na halaga. Ibig sabihin, ang mga yaring produkto ay hindi kayang bilhin lahat ng mga manggagawa at maging ng uring kapitalista mismo. Kailangan ng mga kapitalista na maibenta ang produkto nila doon sa mga saray na hindi manggagawa gaya ng magsasaka at peti-burgesya na makikita sana doon sa mga hindi-pa-kapitalistang mga lipunan. Kaya noong 19 siglo kung saan hindi pa lubusang nasakop ng kapitalismo ang buong mundo ay maari pa itong makahanap ng bagong pamilihan na siyang pangunahing dahilan kung bakit may kapasidad pa itong magbigay ng mga makabuluhang reporma para pakalmahin ang pakikibaka ng proletaryado.

Subalit magmula 1914 ay ganap ng nasakop ng kapitalistang mga relasyon ang buong mundo at dinudurog mismo ng kapitalismo ang uring magsasaka at peti-burgesya para gawing sahurang alipin. Kaya magmula 20 siglo naging permanente na ang krisis sa sobrang produksyon.

– Dahil sa mas umiigting na kompetisyon ng mga pambansang kapital sa panahon ng dekadenteng kapitalismo, nagpapaligsahan ang bawat bansa sa pamurahan ng lakas-paggawa. Lalupang nagtulak ito na hindi na makabili ang manggagawa kahit ng kanyang batayang pangangailangan para mabuhay. Mas lalo tuloy lumala ang krisis sa sobrang produksyon.

Magmula 1970s, matapos pumutok ang panibagong krisis ng kapitalismo sa huling bahagi ng 1960s, gumawa ng artipisyal na pamilihan ang pandaigdigang kapital para mabili ang sobrang produkto nito. Ang artipisyal na merkadong ito ay ang pagpapautang sa mga bansa sa Ikatlong Daigdig. Magmula noon, gumagalaw ang pandaigdigang ekonomiya dahil sa pagpapautang at pangungutang. Ang “solusyon” sa loob ng 40 na taon ay naging halimaw na ngayon na siyang pangunahing nagtulak para sumabog ang panibago at mas malalim na krisis sa mundo ng kapitalismo.

Nagsisinungaling ang Kaliwa sa manggagawa sa kanilang propaganda na kaya pa ng kapitalismo at ng mga estado na itaas ang tunay na sahod ng mga manggagawa sa panahon ng imperyalismo. Ang totoo, batayang rekesito na ngayon ng kapitalismo na ibagsak ang sahod ng manggagawa para patuloy siyang mabuhay. Ang kampanyang “economic relief” ng Kaliwa ay pagtatanggol at pagtulong sa kapitalistang estado para hindi ito ibagsak ng uring manggagawa. Para sa Kaliwa, ang pang-uuto ng Malakanyang at parlyamento para sa “economic relief” ay “tagumpay” ng kilusang masa habang sa dulo ng kanilang pagbubunyi ay sasabihin sa proletaryong Pilipino na “hindi pa ito sapat, kaya tuloy ang laban para sa mga reporma”. Ang katotohanan, ang pagtali ng Kaliwa sa uring nakibaka sa mga repormistang pagkilos ay tuloy-tuloy na pagkatalo ng uri.

Ang bail-out na ginawa ng EU at iba pang imperyalistang bansa sa mga bangko at pabrika ay pagsisikap lamang na ibalik ang tiwala at kumpyansa ng masang anakpawis at maging ng indibidwal na mga kapitalista sa kapitalistang sistema mismo at hindi para bigyang solusyon ang krisis sa sobrang produksyon sa pamamagitan ng artipisyal na pagpasigla sa ispekulasyon at pagpapautang.  Subalit ang layuning ito ng mga imperyalista ay mabilis na maglalaho dahil ang naghihirap ng masang manggagawa ang papasan (pagbayad ng utang ng estado at buhis) sa bail-out.

Gumagawa din ng ilusyon ang Kaliwa sa panawagang dapat daw ang i-bail-out ng kapitalistang gobyerno ay ang uring manggagawa na lubog sa utang kaysa mga bangko at pabrika. Sa kalikasan pa lang ng estado na tagapagtanggol sa interes ng naghaharing uri ay imposibleng tulungan nito ang masang manggagawa. Ang layunin ng bail-out ay isalba ang bumabagsak na sistema at hindi isalba ang manggagawa. Ang panawagang ito ng Kaliwa ay tahasang repormista at kontra-rebolusyonaryo. Higit sa lahat, wala ng kapasidad ang bulok na sistema na magbigay ng anumang makabuluhang benepisyo sa masang anakpawis. Katunayan, marami sa mga naipanalo ng uri sa 19 siglo ay binabawi na ngayon ng naghaharing uri.

Magkaiba man ang panawagan ng Kanan at Kaliwa kung sino ang salbahin, nagkakaisa sila sa layuning gawin ang lahat para ibalik ang tiwala at kumpyansa ng sambayanang api sa mapagsamantalang sistema!

Ang letra (b) kung siyang mangingibabaw ay hindi magbunga ng solusyon sa krisis kundi ng matinding kahirapan sa demoralisado at nagkawatak-watak na manggagawang Pilipino. Ito ay manipestasyon ng lubusang pangingibabaw sa mga manggagawa ng ideolohiyang burges na “bawat isa para sa kanyang sarili” at “isa laban sa lahat”. Ganito ang nangyari noong Great Depression sa 1930s matapos matalo ang unang internasyunal na rebolusyoanryong alon at nangibabaw ang Stalinismo sa “internasyunal na kilusang komunista”. Sa demoralisasyon at pagkawatak-watak ng internasyunal na uri naisagawa ng burgesya ang WW II.

 9. Wala ng solusyon ang burgesya sa kanyang sariling krisis sa sobrang produksyon maliban sa panibagong pandaigdigang digmaan at ito na rin malamang ang kataposan ng sibilisasyon. Lalunang hindi solusyon para sa burgesya at gobyerno na tulungan ang manggagawang Pilipino dahil para na rin niyang pinapatay ang kanyang sarili.

Ang krisis sa ekonomiya ay makikita sa krisis sa pulitika

10. Ayon sa materyalismong istoriko, ang pulitika ay nakasandal sa ekonomiya at sumasalamin dito. Kung may krisis sa ekonomiya, tiyak may krisis sa pulitika.  Kung kayang itago ng estado sa mga ilusyon at pagretoke sa mga datos ang krisis sa ekonomiya, hindi ito kayang itago sa krisis sa pulitika.

11. Tumitindi ngayon ang alitan at bangayan ng mga paksyon sa loob ng naghaharing uri hindi lamang sa loob ng administrasyon kundi maging sa oposisyon. Sa kasalukuyan, kitang-kita ito sa bangayan na nangyayari sa mga presidentiables sa loob ng oposisyon sa Senado sa pagitan nila Manuel Villar, Panfilo Lacson, Loren Lengarda at Manuel Roxas. Makikita din ito sa walang katapusang maniobrahan para mapatalsik si Gloria sa pwesto. Lahat na ng mabahong isyu ay nagbabatuhan ang kampo ng administrasyon at oposisyon gamit ang media at ang mga institusyon ng kongreso at senado. Ang Simbahan, ang isa sa pinaka-reaksyunaryo at konserbatibong institusyon ng lipunan ay muling nagsisikap na ibangon ang kanyang malakas na impliwensya sa taumbayan laluna sa panggitnang pwersa sa pamamagitan ng pagiging aktibo nito sa usaping pampulitika. Humihilera ngayon ang Simbahan sa burges na oposisyon. Ang layunin nito ay pigilan ang masang anakpawis na tahakin ang rebolusyonaryong landas ng pakikibaka.

Maging ang charter change ng administrasyon ay hindi na pangunahin para palawigin ang termino ni Gloria lagpas sa 2010 kundi para idirehe ang burges na konstitusyon para subukang isalba ang naghihingalong ekonomiya ng bansa. Ang tunay na layunin ng cha-cha ni Gloria ang nais itago ng burges na oposisyon at nilalason ang utak ng mamamayan na ito ay para sa pampulitikang ambisyon ni Gloria na manatili sa Malakanyang lagpas sa 2010.

Itinatago ng oposisyon ang tunay na layunin ng cha-cha dahil wala namang problema sa kanila  ang pagbabago sa konstitusyon para patuloy na pagsamantalahan ang masang anakpawis. Ang kasalukuyang konstitusyon man o panibagong konstitusyon ay kapwa walang halaga sa uring proletaryo dahil ito ay isang burges na konstitusyon sinuman ang nasa kapangyarihan.

Si Gloria mismo, maka-Gloria o anti-Gloria man ang uupong pangulo sa 2010 ay walang pagbabagong mangyari sa aping kalagayan at hirap na kabuhayan ng manggagawang Pilipino.  

Ang kilusang maka-chacha at anti-chacha ay hindi larangan ng labanan ng manggagawang Pilipino para susulong at uunlad ang kanyang sariling kilusan. Uunlad ang independyenteng kilusan ng manggagawa batay sa kanyang makauring mga isyu laban sa estado at sa lahat ng mga paksyon ng naghaharing uri.

Iisa lamang ang malinaw na pinakita sa bangayang ito: inutil ang kongreso/senado at ang kapangyarihan ay wala sa mga institusyong ito kundi nasa ehekutibo. Ito ang katangian ng estado sa panahon ng dekadenteng kapitalismo: ang kapangyarihan ay nasa ehekutibo na at wala na sa parlyamento hindi katulad noong 19 siglo kung saan sumusulong pa ang kapitalismo.

Ang nalalantad ay ang kutsabahan ng nag-aaway na mga paksyon ng burgesya – Kanan at Kaliwa, administrasyon at oposisyon – para patuloy na palakasin ang ilusyon na may silbi pa ang burges na eleksyon at parlyamentarismo para “ipagtanggol” at “isulong” ang interes ng masang api. Tiyak sa susunod na taon ang mga kilos protesta ng Kaliwa at mga “proyektong pangserbisyo” ng administrasyon ay magsisilbi na para sa eleksyon sa 2010. Nitong mga huling bahagi ng taon lang ay namayagpag na ang mga bandila ng Kaliwa na may kaakibat na “patylist” para sa prodyeksyon ng kani-kanilang partido pulitikal at simula pa noong nakaraang taon ang mga pulitikong may planong kakandidato ay nagsilabasan na sa TV at naririnig na sa radyo sa iba’t-ibang tipo ng advertisement at “pampublikong serbisyo”.

Sa lalim ng krisis ng sistema, humantong na sa armadong alitan at labanan ng mga paksyon ng naghaharing uri hindi lamang sa pagitan ng AFP at NPA, AFP at MILF, kundi maging sa loob mismo ng sandatahang lakas ng estado – AFP at mga rebeldeng militar.

Kung tumitindi ang bangayan ng mga paksyon sa loob ng administrasyon at burges na oposisyon, ganun din sa loob ng Kaliwa ng burgesya. Ang mga paksyon ng CPP-NPA-NDF, PMP, MLPP, RPA-ABB, BISIG-AKBAYAN-APL, at iba pa ay patuloy na naglaban-laban at nagpaligsahan kung sino sa kanila ang “sasambahin” ng sambayanang Pilipino na “tunay” na rebolusyonaryo at progresibo. Humantong din ito sa armadong labanan at asasinasyon ng kanilang mga lider.

Dagdag pa, maging ang ideolohiya ng Kaliwa na sinasamba ng kani-kanilang mga disipulo ay ginawa din nilang larangan ng paligsahan kung sino ang “tunay” na sumasamba at baliw na sumusunod: ang maoismo ng CPP ay binansagang rebisyunista ng isang grupo ng mga maoistang Pilipino na kumikilala sa “maoismo-thirdworldismo” bilang rurok ng kahibangan ng maoismo habang ang MLPP ay “nagmuni-muni” na kung kilalanin pa ba ang sarili na maoista. Ang trotskyismo naman ay pinag-aagawan ng iba’t-ibang grupito gaya ng RGK na kunin sa altar ng gangster na RPA-ABB.

Ang “marxismo-leninismo” naman ay napunit dahil sa tunggalian ng dalawang paksyon na maka-Lagman. Kapansin-pansin ngayon ang paghihiwalay ng mga pagkilos ng PM sa isang banda at Sanlakas/BMP sa kabilang banda. Nagsimula ito matapos ang eleksyon noong 2007 kung saan natalo ang PM sa partylist eleksyon. 

Ang mga grupito naman ng mga anarkista sa Pilipinas ay nakasentro sa kabataan na galit sa lahat ng tipo ng awtoridad. Nagkasya sa kampanyang vegetarian at parsyal na pakikibaka at bandalismo sa lansangan. Indibidwalismo at samahan ng awtonomiyang maliitang mga grupo ang dalda-dala nilang ideolohiya. 

Ang lahat ng ito ay manipestasyon lamang na tumitindi at lumalalim ang krisis ng bulok na sistemang pinagtatanggol nilang lahat. Ang dekadenteng kapitalismo ay nasa kanyang huling yugto na – yugto ng pagkaagnas o dekomposisyon.

Sa ngayon, para sa burgesyang Pilipino, mas epektibo pa ang papel ng Kaliwa na maging oposisyon para makapaghasik ng ilusyon sa manggagawang Pilipino. Titingnan na lang natin sa susunod na taon o sa 2010 eleksyon kung magkasundo na ba ang uring kapitalista na iluklok sa Malakanyang ang Kaliwa gaya ng ginawa nila sa Latin Amerika.

Ang paglaban ng manggagawang Pilipino

12. Namayagpag pa rin sa 2008 ang mga mutl-sektoral na kilusan kung saan ang lumalahok na manggagawa ay lumahok bilang mga indibidwal at nalusaw sa buhangin ng kategoryang “sambayanan”. Nanatiling halos wala ang independyenteng kilusang manggagawa. Walang nangyaring malalaking welga ng manggagawa laban sa atake ng kapital. Mangilan-ngilan lang din ang mga welga sa antas pabrika na pinamunuan ng mga unyon kung saan ang layunin ay para sa negosasyon ng CBA at karamihan ay nauwi sa pagkatalo.

13. Ang dumarami sa antas pabrika, ay ang mga nagsasariling pulong at diskusyon ng mga grupo ng manggagawa na nagpahayag ng diskontento at galit sa pang-aabuso at pagsasamantala ng kanilang among kapitalista. Karamihan sa mga ito ay nagsimula sa 3-10 manggagawa hanggang sa umabot sa 20 o higit pa subalit nanatiling minorya sa kabuuang bilang ng manggagawa sa pabrika. Naghahanap sila ng mga kasagutan at kagyat na solusyon sa kanilang aping kalagayan. Dahil napakalakas ng impluwensya at mistipikasyon ng unyonismo, karamihan sa mga grupong ito ay kusang lumapit sa mga unyon ng Kaliwa at sa tulak ng kanilang mga Pederasyon at partidong elektoral ay nauwi at nagtapos sa pagtatayo ng unyon. Ang iba naman sa mga grupong ito ng manggagawa ay direktang pumunta sa NLRC para magsampa ng kaso laban sa kanilang mapagsamantala at abusadong amo.

May ilang pangyayari na may ilang pabrika na kusang nag-organisa ang mga manggagawa para labanan ang pang-aabuso ng kanilang amo o superbisor na walang anumang impluwensya ng unyonismo o ng mga organisasyon ng Kaliwa. Nangyari ito nitong huling bahagi ng 2008 sa ilang pabrika ng MEPZA sa Cebu at malamang may mga ganito ding kaso sa ibang bahagi ng Pilipinas na hindi lang naprodyek sa media o kaya ay madaling natransporma ng Kanan at Kaliwa sa pagtatayo ng unyon.

14. Sa pangkalahatan, nanatiling malakas ang impluwensya ng unyonismo sa Pilipinas sa hanay ng diskontentong mga manggagawa dahil karamihan sa mga kapitalista (na may sahurang alipin mula 500 pababa) ay tutol na magtayo ng unyon kahit ito ay nakasaad sa burges na Konstitusyon. Karamihan sa mga kapitalista sa Pilipinas ay maliliit at impluwensyado ng peti-burges na kaisipan na ayaw nila ng may kasama (unyon) sa pagsupil sa mga manggagawa dahil maobliga sila na magbigay ng ilang mga panandaliang konsesyon sa masang api sa pamamagitan ng CBA para maikulong sa unyonismo ang huli. Kabaliktaran naman ito sa malalaking kompanya na may 500 manggagawa pataas na madulas ang pagtatayo ng unyon dahil kailangan ng kapitalista na may katuwang sa pangangasiwa at pagdisiplina sa kanyang maraming manggagawa. Ganun pa man, ang mga malalaking kompanyang pang-eksport na nasa export processing zone kasabwat ang estado ay matibay ang polisiyang “walang unyon at walang welga” hindi pa dahil ayaw nila sa unyon kundi ayaw nila sa welga. Pang-engganyo din ang polisiyang ito sa mga dayuhang kapitalista na sa mga export processing zones mayroong “industrial peace”.

Sa loob ng halos 100 taong pangingibabaw ng mga ideolohiya ng Kaliwa sa Pilipinas – Stalinismo-Maoismo, “Marxismo-Leninismo”, Trotskyismo at Anarkismo – at ng unyonismo hindi lumakas ang independyenteng kliusan ng manggagawang Pilipino. Sa halip, patuloy ito sa paghina at paglaganap ng demoralisasyon.

15. Ganun pa man, may liwanag pa rin sa hinaharap na magkaroon ng independyenteng kilusan ang manggagawang Pilipino.  Una, ang lumitaw na mga nagsasariling grupo at diskusyon ng mga manggagawa ay binhi na para simulan nila ang sariling pagsusuri sa kanilang kalagayan. Pangalawa, ang karanasan mismo nila sa unyonismo ang magtutulak sa kanila na kumilos labas sa bilangguang ito. Pangalawa, bilang bahagi ng internasyunal na uri, ang paglakas ng mga paglaban ng mga manggagawa laluna iyong labas na sa balangkas ng unyonismo sa abanteng kapitalistang mga bansa ay may impluwensya sa kamulatan ng manggagawang Pilipino.

Malaki ang pundamental na pagkakaiba ng makauring tunggalian ngayon sa gitna ng pinakamatinding krisis ng kapitalismo magmula 1960s kumpara noong 1930s. Ang krisis sa 1930s ay sumabog matapos ang pandaigdigang pagkatalo ng internasyunal na kilusang manggagawa habang ang krisis ngayon ay sumambulat sa panahon na bumabangon ang internasyunal na paglaban ng uri na nagsimula noong 2003.

Sa pagputok ng kasalukuyang krisis nitong Setyembre-Oktubre na sinimulan ng EU, tinugunan ito ng mga manggagawa sa iba’t-ibang panig ng mundo ng militanteng paglaban[8].

Perspektiba sa taong 2009

16. Sa paglala ng krisis ng pandaigdigang kapitalismo sa susunod na taon, asahang lalupang titindi ang mga atake ng estado at uring kapitalista sa mga manggagawa – tanggalan, rotation of work, pagbawas ng oras pagtrabaho, sarahan, atbp. Lalong babagsak ang tunay na sahod ng manggagawa at lalala ang kahirapang mararanasan nito.

Ang pangunahing indikasyon ng malalang krisis ay ang pagdami ng mga walang trabaho at kulang ng trabaho. Sa kasalukuyan mayroong mahigit sa 4.1 milyon walang trabaho at 6.8 milyon kulang ang trabaho. Tiyak na madagdagan ito sa susunod na taon. Ang kagyat na tatamaan ay ang mga industriya at serbisyong pang-eksport gaya ng electronics na 67% sa eksport, mga apparel at clothing na 5% at furniture at woodcraft na 2% noong 2007. Hindi pa kasama dito ang business process outsourcing (BPO) na may kasalukuyang 320,000 manggagawa. Ang sektor sa manupaktura ay nagtanggal na ng 125,000 manggagawa noong 2007.

Malaki din ang posibilidad na kung walang epekto ang bail-out ng mga estado sa Unang Daigdig sa kani-kanilang mga bangko at sa halip ay lalawak pa ito sa mga sektor ng manupaktura at industriya (na siya na ngang nangyari), magkaroon din ng malaking problema ang mga malalaking bangko sa Pilipinas gaya ng naranasan ng mga bangko sa abanteng mga bansa.[9]    

17. Sa kabilang banda, pangunahing pokus na ng Kanan at Kaliwa ay ang paghahanda para sa eleksyon sa 2010. Iinit ang batohan ng putik sa pagitan ng administrasyon at oposisyon, kampanya sa panghihikayat sa masang anakpawis na bumoto para ilabas ang galit sa administrayon,  at pagpapalakas ng mistipikasyon sa burges na demokrasya at eleksyon. Maging ang mga kilusang protesta ng Kaliwa ay sa eleksyon na magsisilbi at prodyeksyon ng kani-kanilang mga elektoral na partido. Naghahanda man sa eleksyon sa 2010, aasahang tatalas at titindi pa ang bangayan ng mga paksyon ng naghaharing uri na posibleng sasabog sa armadong labanan bago o pagkatapos ng eleksyon.

18. Palalakasin kapwa ng Kanan at Kaliwa ang panawagan para sa pambansang pagkakaisa at hindi para sa makauring pagkakaisa; ang panawagan para ipagtanggol ang demokrasya at pambansang interes para mailayo ang uring manggagawa sa mga pakikibaka na direktang tumatahak sa landas para ibagsak ang estado at ang sistema. Magmamaligsahan ang mga ito na kunin ang suporta ng mga makabayang kapitalistang Pilipino para ipagtanggol ang pambansang kapitalismo. Mapagpasya ang papel ng mga elektoral na partido ng Kanan at Kaliwa, mga unyon, simbahan at media para mahikayat ang aping proletaryado sa mistipikasyon ng eleksyon  at malusaw sila bilang uri sa mga multi-sektoral na kilusan.  

19. Bagamat lalong humina dahil sa sunod-sunod na kabiguan ng armadong rebelyon at pagkahuli ng kanilang mga lider, hindi pa rin lubusang naglaho ang mga grupo ng mga rebeldeng militar na patagong sinusuportahan ng mga paksyong kontra-Arroyo. Hindi malayong gagamitin ang mga grupong ito bago at pagkatapos ng halalan sa 2010 laluna kung matatalo na naman ang burges na oposisyon sa pandaraya ng naghaharing paksyon.

20. Ang napakaliit na bilang ng mga komunista sa Pilipinas ay may napakabigat na tungkuling makapag-ambag para organisahin ng manggagawang Pilipino ang kanilang sarili sa panahon  mismo ng kanilang pakikibaka. Maaring abutin pa muna ng ilang taon bago iigpaw ang kamulatan ng manggagawang Pilipino. Pero pabibilisin ito ng lumalalim na krisis ng pandaigdigang kapital at ng mabilis na pagkalantad ng Kaliwa at mga unyon sa pandaigdigang saklaw bilang kakampi ng kanilang mortal na kaaway.  

Sentral na tungkulin ng mga komunista sa Pilipinas na tulungan ang kanilang uri para sa ekstensyon ng mga pakikibaka upang mapigilan ang mga atake ng uring kapitalista. Nasa mga pakikibaka mismo ng uri ang kondisyon para organisahin nila ang kanilang sarili at mapaunlad ang makauring kamulatan at wala sa unyonismo, parlyamentarismo/elektoralismo o gerilya-ismo.

21. Subalit walang ilusyon ang mga komunista na sa malapit na hinaharap ay pakinggan ng malawak na manggagawa ang pagsusuri at panawagang nakabatay sa internasyonalismo at independyenteng kilusang manggagawa. Ang malamang makikinig at makipagdiskusyon sa mga komunista ay ang iilan, subalit dumaraming mga elemento na naghahanap ng teoretikal na klaripikasyon para sa tunay na pagbabagong panlipunan.

Sa kasalukuyang balanse ng pwersa sa pagitan ng burgesya at proletaryado; sa pagitan ng rebolusyon at kontra-rebolusyon, malaking tagumpay na para sa mga komunistang Pilipino ang pagdami ng mga elementong seryosong makipagdiskusyon hinggil sa Marxismo at kritikal na nagsusuri sa pulitika at ideolohiya ng iba’t-ibang grupo ng Kaliwa laluna sa usapin ng nasyunalismo, pambansang pagpapasya at unyonismo.

Anu’t-anuman, ang sukatan kung lumalakas ba ang kilusang manggagawa ay hindi ang partikular na bahagi lamang ng uri na nakabase sa pambansang antas kundi ang kilusang manggagawa sa pandaigdigang saklaw na malaki ang posibilidad na lalakas pa sa susunod na taon. Ang kilusang manggagawa ay isang internasyunal na kilusan. Ang kilusan para sa sosyalismo ay isang pandaigdigang kilusan. At ang paglakas ng internasyunal na kilusang manggagawa ang maging inspirasyon at magtulak sa manggagawang Pilipino (na bahagi ng internasyunal na kilusang ito) na hawakan ang kanilang pakikibaka sa kanilang sariling mga kamay – labas sa unyonismo at mistipikasyon ng nasyunalismo.

INTERNASYONALISMO

Disyembre 2008

History of League of Filipino Student

You have reached one of the most astig! places in the Pinoy web. LFS.PH is the online headquarters of the League of Filipino Students (LFS): one of the largest, most active and relevant youth organizations in the country today.

This site features activities, analyses and commentaries from student leaders and progressive youth across the country.

The LFS

The LFS played a crucial role in dismantling military presence in the campuses and in the restoration of student publications and student councils.

The LFS started in 1977 as the Alyansa ng mga Mag-aaral Laban sa Pagtaas ng Tuition Fee (Alliance of Students Against Tuition Fee Increase). It gathered the militant students and student organizations committed to the protection of the student’s democratic rights. The LFS played a crucial role in dismantling military presence in the campuses and in the restoration of student publications and student councils.

In 1982, the LFS formally declared itself as a national democratic mass organization committed to advance the national democratic aspirations of the people. Since then, the organization continued to progress and was able to expand to almost every region in the country.

During the late 80’s, grave errors brought a sharp decline to the quality and quantity of the LFS activists. Though they were still able to lead the students against the US military bases and other significant student campaigns, errors like reformism, insurrectionism and putschism nonetheless crippled the organization.

Thus, in the early 90’s, the call for rectification of past errors within the whole national democratic movement was heralded throughout the country. Serious activists of the LFS painstakingly studied the past experiences of the LFS, and from thereon, extracted the lessons crucial for the militant and vigilant pursuit of the rectification process. Since then, the LFS has achieved significant success in its ideological, political, organizational strength.

Armed with the lessons of the past, and the unwavering commitment to advance the national democratic aspirations of the Filipino people, the League of Filipino Students (LFS), together with the Filipino masses, will continue to struggle for true liberation and a democracy which will genuinely serve the Filipino masses.

What we stand for

The majority of the Filipinos, despite the country’s rich natural resources, still wallow in poverty. Seventy-five percent (75%) of the population, mostly workers and peasants, live way below poverty line.

As unemployment rate continues to soar, many Filipinos are forced to leave the Philippines and take on slave-like jobs in foreign countries. Meanwhile, a great number of Filipino youth is denied of their constitutional right to education.

Five million Filipino youth work in odd jobs just to make a living while another 1.5 million children roam the streets. Furthermore, an average of 3, 266 children are forced into prostitution because of financial difficulties.

Through the long years of the Philippines’ subjugation to political and economic foreign domination, there has never been any fundamental change in the lives of the Filipino people.

The semi-colonial and semi-feudal Philippine society will never benefit the exploited workers, the landless peasants and the other oppressed classes.

The semi-colonial and semi-feudal Philippine society will never benefit the exploited workers, the landless peasants and the other oppressed classes. As the imperialists and the local ruling class continuously plunder the country’s human and natural resources, the Filipino masses are left with nothing but a firm determination to change their miserable plight. The Filipinos must and will never tire to struggle for a genuine liberation and democracy in the country.

What we do

Propagate the line, program, and principles of national democracy. Fight the offensives of imperialism, the reactionary government and other counter-revolutionary elements.

Raise the national democratic consciousness of the members. Raise the societal consciousness of the youth and students.

Actively support and participate in the anti-imperialist, anti-feudal and anti-fascist struggle of the Filipino people.

Uphold and fight for the democratic rights and welfare of the youth and students. Advance a nationalist, scientific and mass-oriented education.

Consolidate the greatest number of students into LFS chapters in most schools nationwide. Massively train activists for the national democratic struggle.

Learn from and be one with the basic masses - the workers and the peasants. Uphold and advance the economic and political struggle of the oppressed classes.

Move for the establishment of an anti-imperialist united front. Organize overseas Filipino youth and students in other countries into an LFS chapter.

The LFS National Officers

Chairperson - Vencer Crisostom

Vice Chairperson - Ron Villegas

Secretary General - Lire Pilipino Maga

Deputy Secretary General - Mark Louie Aquino

Education Officer - Joe Mandia

Basic Mass Integretion - Lia Mia Torres

International Liason Officer - Nadja De Vera

Labanan ang diktadura at panunupil!

Patuloy na minumulto si Gloria Macapagal-Arroyo ng mga malignong bigo niyang tinataguan. At hindi pa man nanahimik ang kalakhan, walang puknat pa rin ang pagsulpot ng mga bagong kababalaghang patuloy na bumubulabog sa kanyang panunungkulan.

Nitong Oktubre, bumulalas ang panibagong iskandalong dulot ng mga tinaguriang ‘euro generals’ nang matuklasan ang 105,000 euros (P6.9 milyon) sa bagahe ni retired Philippine National Police comptroller Eliseo dela Paz sa Moscow International Airport. Pabalik na sana si dela Paz sa Pilipinas mula sa dinaluhang 77th Interpol General Assembly kasama ang pito pang opisyal ng PNP. Ang salaping natuklasan kay dela Paz ay labis-labis sa inaprubahang P2.3 milyong pondo para sa naturang byahe.

Sa kanyang pagbalik, inihayag ni PNP Director General Jesus Verzosa sa midya at sa isinagawang pagdinig sa Senado na ang salapi ay gagamitin diumano upang bumili ng ‘intelligence equipment’ ngunit nabigo niyang ipaliwanag kung saan galing ito at kung sino ang nag-awtorisang ilabas ito. Maugong ang opinyon at hinala ng taumbayan at mga kritiko ng gobyerno na maaaring mula na naman sa katiwalian ang 105,000 euros na sangkot sa iskandalo.

Hindi pa man tuluyang humuhupa ang isyu ng ‘euro-general scandal,’ umugong naman sa balita ang pagbalik ni dating Department of Agriculture Undersecretary Jocelyn ‘Joc-Joc’ Bolante sa bansa. Matatandaang si Joc-Joc ang sangkot sa mahigit P728 milyong fertilizer fund na ginamit umano para sa pangangampanya ni Arroyo noong nakaraang halalan. Ang fertilizer scam ang isa sa pinakakontrobersyal na isyu ng korupsyon na kinasasangkutan ni Arroyo sampu ng kanyang mga alipores sa gobyerno. Itinuturing na tiyak na lalong malalantad ang kabulastugan ni Arroyo sakaling maglabas ng testimonya si Joc-Joc. Nakatakdang muling buksan ang pagdinig sa Senado hinggil sa fertilizer scam sa susunod na linggo.

Ang mga kaganapang ito at iba pang mga di-resolbadong isyu ng gobyerno ni Arroyo ang tinatayang nagbunsod sa mga obispo ng Catholic Bishops Conference of the Philippines (CBCP) na manawagan para sa ‘pagbabago ng rehimen at pagbabago ng sistema, ngayon na.’ Ito na ang pinakamatapang na pahayag ng CBCP mula nang manungkulan si Arroyo. Nanawagan ang mga obispo na walang ibang panahon kundi ngayon upang maghanda at kumilos para sa pagbabago sa gobyerno. Anila, hindi mareresolba ang malawakang korupsyon hanggat nananatili si Arroyo sa pwesto.

Halos kasabay naman ng pahayag ng CBCP ang pagsampa ni ZTE whistle-blower Jose ‘Joey’ de Venecia III ng panibagong impeachment complaint laban kay Arroyo.

Walang kamatayang Charter change Samantala, isa rin sa mga Obispo ng CBCP, si Archbishop Oscar Cruz, ang pinakahuling nagbabala sa publiko sa muling pagpapakana ng gobyerno ni Arroyo sa charter change sa pagbabalik-sesyon ng Kongreso ngayong buwan. Hindi malayong mangyari ito gayong batbat na naman ng kontrobersiya si Arroyo at lalong lumalabo ang katiyakang manatili siya sa pwesto hanggang sa eleksyong 2010 at lagpas pa.

Bagamat malaon nang nailantad ang motibo ni Arroyo sa cha-cha at sa kabila ng malawak na pagtutol dito ng mamamayan, cha-cha pa rin ang pangunahing inaasahan ni Arroyo para manatili sa pwesto at maisalba ang sarili sa paniningil ng mamamayan. Maging ang kinakaharap na pinakamatinding krisis sa ekonomiya ng mamamayan ay kinakasangkapan ni Arroyo para igiit ang cha-cha – sa pamamagitan ng pagtanggal ng mga ilang nalalabing proteksyon sa Konstitusyon para sa pambansang patrimonya at soberanya. Pangunahin dito ang pagtanggal sa probisyong naglilimita sa dayuhang pag-aari sa bansa para diumano mas makapang-akit ng dayuhang negosyo at pamumuhunan ngayong panahon ng krisis. Ani House Speaker Prospero Nograles, ito raw ang pinakamainam na paraan gayong tiyak na naghahanap ng mapaglalagakan ng kapital ang mga kumpanya sa US at iba pang mga bansa ngayong panahong ng global financial crisis.

Samantala, una nang idineklara ng Korte Suprema na iligal ang motibong cha-cha ni Arroyo sa pagsusulong ng kontrobersyal na MOA-AD (Memorandum of Agreement on Ancestral Domain). Ito sana ang gagamiting pakana ni Arroyo para patagong ipatupad ang cha-cha sa likod ng makatwiran sanang hangarin ng mga kababayan nating Moro para sa sariling teritoryo.

Ngayong muling magbubukas ang Kongreso, tiyak namang ipagpipilitan ni Arroyo ang paggiit sa ‘magkasanib na Constitutional Assembly (unilateral Con-Ass)’ kahit na siguradong tatanggihan ito ng Senado at idineklara na ring labag sa batas. Paborable ang isang magkasanib na Con-Ass para kay Arroyo lalo pa’t mayorya ng Kongreso ay kanyang mga kaalyado – tulad ng kung paanong nakasangkapan niya ang kanyang mga kaalyado upang ibasura ang naunang mga impeachment complaint laban sa kanya. Inaasahang muling ihahapag ng pangkat ni Arroyo ang magkasanib na Con-Ass sa Korte Suprema pagsapit ng 2009 matapos niyang palitan ang halos kalahati ng mga kasapi ng mahistrado ng kanyang mga appointee.

Pasismo, Panlilinlang at Panunupil
Dahil desperadong makapanatili sa pwesto, ginagawa ni Arroyo ang lahat ng paraan upang hatiin, hadlangan at supilin ang hanay ng mga ligal na oposisyon at kilusang masa. Tuluy-tuloy ang pagbigwas ni Arroyo ng pulitikal na panunupil at dahas, pangunahin na sa mga lider-aktibista at kasapi ng mga aktibistang organisasyon. Tampok ngayon ang ‘kriminalisasyon’ ng mga aktibista sa pamamagitan ng pagsampa ng mga kasong pulos paratang at walang batayan.

Enero ngayong taon nang iligal na arestuhin at ikulong si Randy Echanis, lider-magsasaka at beteranong aktibista, sa bisa ng kasong parehong isinampa at malaon nang ibinasura laban kay Bayan Muna Rep. Satur Ocampo noong nakaraang taon. Gayundin, may 27 lider-aktibista ng BAYAN (Bagong Alyansang Makabayan) at mga alyadong organisasyon nito ang sinampahan ng walang batayang kaso ng pagsunog at pagpatay sa Timog Katagalugan – tatlo sa kanila ay iligal na inaresto at kasalukuyang nakakulong, kabilang na ang respetadong labor lawyer na si Atty. Remigio Saladero.

Samantala, patuloy pa rin ang extra-hudisyal na pagpatay at forced disappearances na sangkot ang hinihinalang mga elemento ng militar. Pinakatampok ang kaso ng pagdakip kina Jonas Burgos, Karen Empeno at Sherlyn Cadapan, at nitong huli ang pagdakip kay James Balao, lider ng Cordillera People’s Alliance (CPA).

Tagos naman ang bangis ng panunupil ng estado maging sa mga kampus at eskwelahan. Ilang mga lider-estudyante ang hayagang pinararatangang mga ‘NPA recruiter at komunista’ at sukdulang sampahan ng gawa-gawang kasong rebelyon ang limang estudyante ng Polytechnic University of the Philippines (PUP) sa Lopez, Quezon.

Sa Jose Rizal University naman, 19 estudyante ang di-makatarungang sinuspindi ng administrasyon ng paaralan dahil lamang pinangunahan nila ang isang kilos-protesta laban sa Value Added Tax (VAT). Samantala, patuloy ang paglulunsad ng mga forum at symposium ng Armed Forces of the Philippines (AFP) sa pamamagitan ng ROTC (Reserved Officers Training Corps) na walang ibang layunin kundi siraan ang mga aktibista at progresibong organisasyon ng mga kabataan sa mga eskwelahan.

Panlilinlang din ang isinusulong na nag-aastang progresibong Magna Carta of Students ni Akbayan Rep. Risa Hontiveros-Baraquel sa Kongreso na naglalaman ng mga panukalang magliligalisa, reguralisa at magpapahintulot ng higit pang panunupil sa mga estudyante.

Kaya naman hindi malayong sa gitna ng paglaban ng kabataan at mamamayan sa patuloy na diktadura, panunupil at mga pakana ni Arroyo para manatili sa pwesto tulad ng cha-cha ay hindi ito mag-aatubiling ibigwas ang kanyang huling alas: ang tahasang pagdeklara ng batas militar.

Labanan ang diktadura at panunupil!
Kailangang maging mapagmatyag at mapagbantay sa mga kaganapan pag-usad ng mga usaping pampulitika habang patuloy na tinututulan ang pambubusabos ng mga patakaran ni Arroyo sa ekonomiya.

Kailangang puspusang maglunsad ng tuluy-tuloy at sustinidong malawakang kampanyang higit na maglalantad sa desperasyon ni Arroyo na makapanatili sa pwesto. Nakaamba ang kaliwa’t kanang mga pakana kabilang na ang iba’t ibang mga iskema at paraan sakaling mabigo ang cha-cha at matuloy ang halalan sa 2010. Hindi kailanman pahihintulutan ni Arroyo na mawala sa estado-poder dahil nangangahulugan ito ng kanyang pagharap at pagkakalaboso sa lahat kanyang mga krimen sa mamamayan.

Tinatanaw natin ang isang pambansang malaking pagkilos ng kabataan-estudyante sa Nobyembre 25 na may temang, ‘Youth Defy Arroyo’s Tyranny’. Kailangang tiyakin ang pagkakawing ng mga isyung lokal at sektoral sa paniningil sa rehimeng Arroyo. Malakas na labanan ang mga pakana ni Arroyo para atakehin at supilin ang mga demokratikong karapatan at interes ng mamamayan.

Kailangang mag-ipon ng sapat na lakas at pwersa ang kilusang kabataan at masa upang masustini ang kampanya laban sa diktadura at panunupil ni Arroyo kahit na sa panahon ng bakasyon. Ang sustinido at solidong lakas ng kabataan at mamamayan ang siyang magiging salalayan para sa inaasahang bugso ng kampanyang masa pagsapit ng unang kwarto ng susunod na taon.

Tanging sa isang dumadagundong kilusang masa mapagtatagumpayan ng mamamayan ang laban para sa tunay na pagbabago, demokrasya at katarungang panlipunan.

Christmas carol ng Masa